چو صورتگر نمود آن صورت حال

شاعر : امير خسرو دهلوي

به دام افتاد مرغ فالغ البالچو صورتگر نمود آن صورت حال
که شيرين آمدش تمثال شيرينملک را در گرفت آنحال شيرين
چو عنصر کو سوي مرکز شود تيزسوي ار من شتابان شد سبک خيز
مه و خورشيد باهم شد مقابلقضا را از اتفاق بخت قابل
نظر شد گرم و آتش در دل افتادبه گرمي بس که دلها مايل افتاد
نظر دزديده رو برو نهادندبرابر چشم بر چشم ايستادند
که بود آماج داري در ميانهشدند از تير يکديگر نشانه
ز حيرت هر دو را برنامد آوازبسي کردند ترتيب سخن ساز
دلش پر مينگشت از توشه‌ي چشمنگه مي‌کرد ماه از گوشه‌ي چشم
جنيبت راند و دل بر جا رها کردچو نتوانست ازو دل را جدا کرد
ز حيرت در قفا مي‌ديد و مي‌رفتز بي صبري جفا مي‌ديد و مي‌رفت
کبوتر مي‌شد و شاهين به دنبالرونده سرکش و جوينده بي‌حال
سمنبر خيمه زد زير چناريچنين تاشد گذر بر مرغزاري
غريبان را خبرها باز جوينداشارت کرد خوبان را که پويند
ازان بيگانگان آشنا رويدويد آزاد سر وي شد خبر جوي
بگويد در خور پرسنده پاسخملک فرمود تا شاپور فرخ
که نبود راز ما در خورد هر گوشجوابش داد شاپور از سر هوش
بگوئيم آنچه داريم از جهان بهراگر خود پرسد از ما بانوي دهر
سهي سرو از خوشي چون لاله بشگفتپرستار آنچه بشنيد آمد و گفت
نشاند و از جبين بگشاد چين رابه خدمت خواند شاپور گزين را
نمودار خرد پيدا ز رويتبدو گفت اي دلم مايل به سويت
چشان دارد همي زينگونه گردانکس و کيستند اينره نور دان
دعا را با تواضع داد پيوندتواضع کرد شاپور خردمند
سعود چرخ بادا هم نشينتکه اي نور سعادت در جبينت
فرس گلگون و او سرو بلند استدر آن فوج آن سواري کارجمند است
خطابش خسرو پرويز خوانندبزرگان دولتش را تيز دانند
نماند از ناشکيبي در سر هوشچو شيرين نام خسرو کرد در گوش
مبارک ديد شيرين طالع خويشز بختي کامدش ناخوانده در پيش
زمين را سايه شد در پيش خورشيدخرامان رفت با جان پر اميد
شدش تازه ز سر ديوانه خوئيشه از شيرين چو ديد آن تازه رويي
بناميزد چه بيند چشم بد دورچو سر بر کرد در نظاره‌ي نور
جهاني پرده‌ي عاشق دريدهجهاني ديد از عشق آفريده
وزان سو او ز حيرت ماند خاموشازين سو ز ديدن گشت بي هوش
نظر بر کار و مانده عقل بيکاردو عاشق روي در رو مست ديدار
کشيد از ره شيريني زبانيچو شيرين ياد کرد از خود زماني
که ابري چون تو مهمان شد گياراکه يارب اين چه دولت بود ما را
سزد گر کلبه‌ي ما را دهد نورچو آمد آفتاب از بيت معمور
کز آسيب فلک دارم شکستيسخن را کرد خسرو باز بستي
هماي خويش خواهم راند تا روممرا کاريست زينجا بوم بر بوم
شوم مهمان لطف ارجمندانچو زانجا باز گردم شاد و خندان
چو دل بردي ز من چندين مکن نازبه زاري گفت شيرين کاي دغا باز
ز پشت پاي خويشم خيزد افسوساگر خورشيد بر پايم زند بوس
تو پشت پا زني شايد ز رايتچو خود مي‌بوسم اکنون پشت پايت
زد اندر پاي شيرين بوسه‌اي چندملک از رخصت ان لعل چون قند
که اي در دل نشانده تير کاريپس آن که گفت باصد گونه زاري
ترا مي‌آزمايم در حق خويشمن از عطف عنان مطلق خويش
که از کويت به رفتن راي دارموگرنه من کجا آن پاي دارم
چو دولت سايه‌اي بر فرق ما ريزشکر لب گفت با خسرو که هان خيز
که مه در منزل پروين گذر يافتمهين بانو چو زان دولت خبر يافت
خردمندان نشستند از چپ و راستبه رسم خسروان مجلس برار است
وي از مي مست و مي‌خوانان ازو مستخرامان گشت ساقي باده در دست
پريوش در تواضع چون مه نوچو ماه چارده بنشسته خسرو
کرشمه بانگ بر ميزد که خاموشلبش مي‌خواست مهمان را دهد نوش